Bu soruya “hayır” diyenlerin çıkması pek de alışıldık bir durum değildir. İstisnasız hemen herkes çiçekleri seviyorum der.

Kurulan cümle, kullanılan kelimeler aynıdır aynı olmasına ama herkes aynı şeyi mi kasteder bu cümleden??.

Kimi keser çiçeği vazoya koyar.
Kimi çiçekçiden alınmış buketi vazosuna koyar.
Ve solunca yenileri ile değiştirmek için çöpe atar öncekileri.

Kimi tohumundan başlayıp, özenle sular, bakar büyütür.
Ona göre çiçek dalında güzeldir.
Sadece kendisi değil, etrafındaki insanlar da bu güzellikten nasibini alır.

Diğeri vazoya koyup sadece kendi zevkini düşünür.

Biri güzellikleri tüketir..

Diğeri güzellikleri üretir.

Sorsanız ikisi de çiçekleri çok sevdiğini söyler.

Şimdi söyler misiniz bana siz çiçekleri NASIL seviyorsunuz???

Ben de sizin cevabınıza göre AŞK hayatınızın nasıl olduğunu şıp diye söyleyivereyim.

Biri bana “seni seviyorum” dediğinde, dediğine elbette inanırım. Heralde sevmese böyle bişey söylemez.

Ama hemen ardından da şu soruyu sormadan edemem kendime:
“Evet seviyor da NASIL seviyor?”

Kimi AŞK’ı alır, yer bitirir tüketir….
Kimi sevgiyi alır, besler büyütür ondan kocaman bir AŞK yaratır.

Gül’ün ömrü 3 gündür vazoda
Ama ona sorsanız bahçemdeki güller yediveren der
Her mevsim çiçek açar.

Peki siz çiçekleri NASIL seversiniz?

vallahisenbiliyorsun:

fsdfdfsfgdfgdfd

Ne zaman yere düşsem beni yerden tutup kaldırırdın
Ne zaman kolum kanadım kırılsa şevkatli kollarınla beni sarardın
Aramasam da sormasam da gönül koymazdın
Haksız bile olsam benim yanımda yer alırdın
Ağlayarak yanına koşsam, gözyaşlarımı silerdin
Sen hep oradaydın
Sen benim her zaman sığınacağım bir kucaktın
Binlerce kilometre uzaktayken bile hep yanımdaydın
Beni hiçbir zaman yalnız bırakmadın
Ben ne yaparsam yapayım hep sevdin
Beni asla terketmedin
Sırtını dönmedin
Sevginin bir sınırı olmadı
Sınırsızca sevdin
Karşılıksız sevdin.

Ölümden hiç korkmadığın halde
Sırf beni yalnız bırakmamak için ölüme direndin.
Ama yorgun kalbin daha fazla dayanamadı
Hayat ne kadar çok kırmıştı kalbini anne ?
Hepsini onarmaya yetişemedim anne
Gücüm yetmedi anne
Beceremedim anne
Ne kadar onarsan da bir ömür yetmedi tamamını onarmaya
Biliyorum kalbin kırık gittin buaralardan
Ve işte en çok bu beni kahrediyor anne.

Son nefesinde bile bana bir hakikati fısıldıyordun
Her zaman kucağını açtın
Sen benim rüzgarda savrulduğumda tutunacak tek dalımdın
Şimdi boşluktayım anne.
nereye tutunacağım?

Nerdesin anne?
Gözyaşlarımı kim silecek şimdi?
İnsanlar beni kırdığında, üzdüğünde kimin omzuna başımı koyacağım ben anne?
Şimdi kim bana haksız isem bile hak verecek anne?

Seni bir gün bile unutmadım anne
Gidişine alışamadım anne
Dünyada herkes beni terketse sen etmezsin diye düşünürdüm anne
Bazan buralarda dayanamağıdım zamanlar oluyor anne
Yanına koşa koşa gelmek istediğim zamanlar
Sabahlara kadar dua ettiğim geceler oldu anne
Ne olur beni yanına al diye
Allah’a yakardığım geceler oldu
Beni annemin yanına al diye

Seni bir tek ben anlardım değil mi anne?
Senin söylediklerini onlar anlamazdı değil mi anne?
Senin apaçık gördüklerini hiç kimse göremezdi.
Gökkuşağındaki 19 rengin sadece yedisini görürlerdi değil mi anne?
Sen anlatmaya çalışırdın
Anlaşılmayınca deliye dönerdin değil mi anne?
Herkes de sana “delirmiş bu kadın” derdi
Ve sen sağırlara müziği, Körlere gökkuşağını anlatmaya çalışıyordun anne.

Biliyorum tek derdin anlaşılmaktı
Bana anlatır rahatlardın
Seni anlayan tek kişi bendim biliyorum anne.
“Beni hayatta anlayan bir kişi bile yok” demenin nasıl bir kabus olduğunu biliyorudum anne.
“Dünyada beni anlayan tek bir kişi için ömrümü veririm” demek ne demek onu da biliyordum anne.
Ama bu kadar acı verebileceğini bilmiyordum anne.

Sana kavuşacağım günü bekliyorum anne.
Sabırla…………
Allah sabır versin dediler
Şükürler olsun verdi
Ama neden günbegün sabrım azalıyor anne?